zondag 14 januari 2018

IMO - Ahed Tamimi: vrijheidsstrijdster of nieuwe filmster?

 

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2018/01/14/ahed-tamimi-vrijheidsstrijdster-of-nieuwe-filmster/

 

= IMO Blog =

Vlak voor kerst werd de mediagenieke Palestijnse Ahed Tamimi gearresteerd, nadat een video viraal was gegaan waarop te zien was hoe ze soldaten had geslagen en geschopt. Ik kwam jaren geleden al filmpjes van haar tegen op o.a. het weblog Elder of Ziyon, waarbij me opviel hoe rustig de Israelische soldaten bleven terwijl zij, toen pas rond de 10 jaar oud, en andere vrouwen, tegen ze schreeuwden, duwden, jenden en zelfs beten. Ik kan me eerlijk gezegd niet voorstellen dat soldaten uit andere landen in een conflictsituatie zo zouden handelen. In Iran, Turkije of Rusland zou je dat niet moeten proberen, en doet dus ook niemand dat. Omdat je weet dat je daar niet met het leger kunt sollen en omdat de oppositie hun kinderen niet op deze manier wil inzetten en in gevaar wil brengen. En omdat er ook veel minder internationale en media-aandacht voor zou zijn, en wie wil dat zijn kinderen wegrotten in een gevangenis?

Elad Zigler vroeg zich afgelopen week in de Volkskrant ook al af waarom een vader die beweert dat Israelische soldaten Palestijnse kinderen ontvoeren om hun organen te stelen, zijn dochter erop uit stuurt om deze soldaten te confronteren, terwijl de moeder een en ander op film zet? Blijkbaar weet hij dat dat onzin is, maar denkt dat zulke aantijgingen de Palestijnse zaak toch ten goede komen. In alle video’s die er inmiddels van een schreeuwende, tierende, boze, slaande en schoppende Tamimi tegenover soldaten zijn, zie je die soldaten nergens geweld gebruiken. Ze zijn de rust zelve. Toch doen die video’s het goed onder Palestijnen en hun sympathisanten, waar ze een ware hedenstatus heeft verworven. Dat die soldaten het zich allemaal laten aanleunen – in rechts Israelische kringen is daar de nodige kritiek op gekomen – doet daar niks aan af.

De acties van Tamimi staan zoals gezegd regelmatig op camera, niet gefilmd door het Israelische leger als bewijs van haar agressie, maar door haar moeder of andere familie en mededemonstranten die haar als heldin zien. Haar vader Bassem is een belangrijke figuur in de wekelijkse demonstraties in hun dorp Nabil Saleh tegen de nabijgelegen nederzetting die land en water van het dorp zou hebben gestolen en de afscheidingsbarriere. Over die nederzetting kun je zeker je twijfels hebben, over de wekelijkse demonstraties echter ook. Vaak wordt er met stenen gegooid, wat door het leger vervolgens met traangas en rubberkogels wordt beantwoord. Het is een kat- en muisspel, een welhaast wekelijkse traditie waarvan het verloop al nagenoeg vaststaat. Doden vallen er zelden, toch zetten de demonstraties Israel weer op de kaart als bezetter en onderdrukker, iedere keer opnieuw. Menige documentaire is al aan Nabil Saleh gewijd, met bijna altijd dezelfde teneur: het moedige Palestijnse volksverzet tegen de Israelische overmacht. Alleen om die reden al doet die nederzetting Israel meer kwaad dan goed.

De Tamimi familie speelt zoals gezegd een belangrijke rol in deze protesten. Ook steunen zij geweld tegen Israel en hebben ze opgeroepen tot een derde intifada. Op facebook en twitter worden aanslagen en geweld verheerlijkt. Ahed Tamimi’s moeder heeft tijdens de zogenaamde messenintifada op facebook instructies geplaatst waar het best soldaten te steken. Ook steunde ze terreuraanslagen:

She justified the Sbarro massacre as “an integral part” of this struggle, adding that “everyone fights in the manner in which he believes. There is armed uprising, and there is popular uprising. I support every form of uprising.”

In een artikel in Haaretz worden meer voorbeelden gegeven:

Nariman Tamimi – Bassem’s wife and Ahed’s mother – hardly ever fails to take to Facebook after a terrorist attack to praise the perpetrator as a hero. The frightening depth of Nariman Tamimi’s hatred is reflected in a Facebook post she shared from a Tamimi family member in June 2016.

That post honored the teenage Palestinian terrorist who had just killed 13-year-old Hallel Yaffa Ariel in her sleep, after breaking into her home. As far as the Tamimis are concerned, the murder of the Jewish teen by a Palestinian just a few years older than her helped “to return to the homeland its awe/reverence.

Ahed Tamimi heeft op facebook haar waardering voor Ahlam Tamimi uitgesproken, die een belangrijke rol bij de aanslag op de Sbarro Pizzeria speelde waarbij 15 mensen omkwamen. Ik herinner me nog de zeldzame beelden van haar op Een Vandaag, waar ze verrukt reageert als ze hoort dat er wel acht kinderen waren gedood en geen drie zoals ze dacht.

Een ander familielid schrijft berichten op twitter onder de naam ‘screamingTamimi’, zoals:

“Our martyers r paving our freedom way with blood, we promise u 2 follow ur steps until freedom, we will never 4give” // “I do hate Israel, i do hate zionisim, i wish a thrid Intefada coming soon and people rais up and kills all these zionist settlers everywhere” // “Vampire zionist celebrating their Kebore day by drinking Palestinian bloods, yes our blood is pure & delicious but it will kill u at the end.”

Steeds als er aanslagen zijn, prijst ze de plegers en roept op tot meer geweld.

Ook Ahed Tamimi zelf zou op facebook terroristen hebben verheerlijkt, maar ze was zo slim een aantal posts te verwijderen. Na haar arrestatie heeft ze zich echter ook duidelijk voor geweld tegen Israel, ook burgers, uitgesproken:

“I hope that everyone will take part in the demonstrations as this is the only means to achieve the result,” [Tamimi] said. “Our strength is in our stones, and I hope that the world will unite to liberate Palestine, because [Donald] Trump made his declaration and [the Americans] need to take responsibility for any response that comes from us,” Ahed added, apparently referring to the US president’s decision last month to recognize Jerusalem as Israel’s capital.

Whether it is stabbings or suicide bombings or throwing stones, everyone must do his part and we must unite in order for our message to be heard that we want to liberate Palestine,” she concluded.

Hoewel dit in een opiniestuk in de Volkskrant werd aangehaald, werd dit aanvankelijk niet door de media opgepikt. De lijn van de Nederlandse media was dat ze voor de Palestijnen een held is, maar in Israel Shirley Temper wordt genoemd ‘een combinatie van de naam van het Amerikaanse kindsterretje Shirley Temple en het Engelse woord voor ‘drift’ (temper), aldus de NOS. Ook schrijft de NOS dat:

Palestijnen zien in Tamimi een verzetsheldin, die met blote handen twee zwaarbewapende militairen te lijf gaat. Linkse Israëliërs prijzen de kalmte van de militairen. Maar rechtse Israëliërs vinden het een schande dat de Tamimi’s ongestraft de militairen konden belagen.

De Gelderlander haalt zelfs de altijd scherpe Paul Damen van Jonet en het NIW aan:

Columnist Paul Damen van The Post Online noemde de jonge activiste vandaag een ‘Shirley Temper’, ‘die haar hele jeugdige leven als een gedresseerde aap door haar ouders (tegen betaling) voor de Westerse pers geduwd wordt om te krijsen zodra de camera’s lopen’.

Een wat haastige journalist blijkbaar, want met even googelen had hij in een minuut kunnen zien dat de bijnaam Shirley Temper al jaren geleden is bedacht en op pro-Israel blogs veelvuldig wordt gebruikt. Wellicht om te voorkomen eenzijdig pro-Israel over te komen wordt ook nog even snel een pro-Palestijnse bron en idiote aantijging aangehaald: Ze zou bewust van gevangenis naar gevangenis worden gebracht om haar uit te putten en zelfs zijn gemarteld, aldus het immer betrouwbare, degelijke en evenwichtige (tussen aanhalingstekens) Mondoweiss.

Monique van Hoogstraten beschrijft in Trouw hoe Ahed Tamimi ‘alle clichés over Palestijnen doorbreekt’, en haar heldenstatus groeit door haar opsluiting en nog meer zal groeien als ze straks wordt veroordeeld.

“Het helpt dat het geen donkere baardige man betreft, of een Allahu Akbar-schreeuwende vrouw met hoofddoek. Hier staat een knap meisje met blauwe ogen en wapperende krullen moedig tegenover uniform en wapens.”

Ahed Tamimi is inderdaad een belangrijk symbool geworden in het Westen van de Palestijnse ‘vrijheidsstrijd’ en onverzettelijkheid. De bekende antizionisten prijzen haar, er zijn campagnes en petities gestart om haar vrij te krijgen. Maar ook voor deze arrestatie was zij al bekend, en sprak bijvoorbeeld op een conferentie in het EU parlement, samen met Leila Khaled die o.a. zei:

“The Nazis were tried in Nuremberg for their crimes. Today, Israel is experiencing impunity. You must bring the war criminals to justice and tell your governments that they must cease all cooperation with the Zionist state.”

En ze heeft van president Erdogan persoonlijk een ‘Courage Award’ gekregen. Dat ze blond en fotogeniek is en westerse kleren draagt helpt waarschijnlijk zeker, net als haar acteertalent. Ze staat steeds net wat te gelikt voor de camera, in verschillende foto’s zelfs in een speciale jurk van Arafatsjaalstof (zie o.a. hier). Een en ander komt behoorlijk geënsceneerd over, en ook daar is een term voor bedacht in de pro-Israel blogosfeer: Pallywood.

Ratna Pelle

 

donderdag 11 januari 2018

‘Heldin’ Ahed Tamimi nam recht in eigen hand en wordt rechtmatig vervolgd

 

Photo by Haim Schwarczenberg.

 

Zestien jaar is ze, de Palestijnse Ahmed Tamimi. Monique van Hoogstraten schrijft in Trouw  over haar dat 'Tamimi tot een ware heldin van de Palestijnen is uitgegroeid'. Van Hoogstraten sluit zich hiermee kritiekloos bij de grote schare van Palestijnse en niet Palestijnse bewonderaars van Tamimi aan, want ze laat in haar stuk achterwege dat de daden van Tamimi strafbaar, of op zijn minst controversieel zijn. Bovendien is Tamimi, gelet op haar jeugdige leeftijd en achtergrond, in werkelijkheid eerder een tragisch figuur dan een heldin.

Recent schopte en sloeg Ahmed Israëlische soldaten en die confrontatie was zeker niet de eerste keer. Zij is al jaren geleden door haar vader Bassem tot het plegen van verzet tegen Israël aangezet. Vader Bassem wordt door Van Hoogstraten omschreven als 'een befaamd organisator van een wekelijks geweldloos protest' in zijn dorp Nabi Saleh, tegen de Israëlische nederzetting Halamish die land en water van het dorp zou hebben gestolen. Het daartegen in verzet komen door zijn dochter mag dan een heel groot deel van de wereldbevolking aanspreken, maar het slaan en schoppen van soldaten is in principe verboden. Nele Verlinden van het Centrum voor Global Governance Studies (KU Leuven) zegt in De Morgen over het recht zich te verzetten tegen de bezetter: "Dat staat zeker niet zo in de Conventie (van Geneve T.Tj) Het klopt wel dat soldaten een legitiem doelwit vormen in tijden van oorlog, in tegenstelling tot burgers die bescherming genieten. Maar wanneer burgers het heft in eigen handen nemen en geweld plegen, dan verliezen zij automatisch dat recht op bescherming."
Tamimi heeft duidelijk het heft in eigen hand genomen en geweld gepleegd en zal daarvoor moeten worden berecht. Gelet op haar leeftijd en achtergrond is het te hopen dat zij daarbij goed wordt opgevangen en haar straf educatief van aard zal zijn wat haar de gelegenheid geeft om een bredere en ook eigen visie op alles te kunnen ontwikkelen.

 

Tjalling

 

donderdag 21 december 2017

Artikel van Akkerman in Trouw gaat voorbij aan de realiteit

- Door Tjalling -

Stevo Akkerman schreef op 17 december een op het eerste oog mooi artikel in het katern Religie en filosofie van Trouw. Akkerman laat daarin Munther Isaac uitgebreid aan het woord komen. Munther Isaac is afkomstig uit de Palestijnse gebieden, rector van het Bethlehem Bible College en predikant in de evangelisch-lutherse kerk in Palestina. Isaac heeft op het eerste gezicht een genuanceerde kijk op de realiteit. Hij neemt ook het Oude Testament in de verdediging, wat opmerkelijk is voor een Palestijnse christen. Echter schijn bedriegt en bij nadere beschouwing komt helaas toch weer die venijnige ondertoon jegens Israël aan de oppervlakte. Die is ‘dat er op Bijbelse gronden nóóit een link zou mogen zijn naar exclusief recht van de joden op land’. Isaac daarover:

Land is nooit exclusief joods, islamitisch of christelijk, elk land is van God, en dus van iedereen.

Dat is een mooie uitspraak, maar in de praktijk niet te realiseren. Absoluut niet. Men kan goed leren van ervaringen uit het verleden, maar dat heeft Isaac op dit punt niet gedaan. Afwijzing van de stelling dat elk land van God is zou volgens Isaac de oorzaak zijn van het Israëlisch-Palestijns conflict. De werkelijkheid daarentegen, heeft ook al in een ver verleden geleerd dat er op de wereld geen veilige plaats was voor Joden. Er is immers tot op de dag van vandaag sprake van permanent antisemitisme. Aan het eind van de negentiende eeuw bijv. waren er zeer ernstige pogroms in Rusland waardoor veel Joden die daar woonden noodzakelijkerwijs moesten vluchten. Het waren deze pogroms die de directe aanleiding vormden voor het tot stand komen van het Zionisme. Tijdens het 5e Zionistencongres te Basel in 1901 werd het Joods Nationaal Fonds opgericht met het doel om Israël te ontwikkelen en leefbaar te maken ten behoeve van al zijn bewoners. De ontwikkelingen zijn sindsdien niet gestopt. Na de Balfourverklaring, de aanname door de VN van het verdelingsplan van Palestina eind 1947 en de daaropvolgende onafhankelijkheidsoorlog (voor de Palestijnen de Nakbah) resulteerde dit alles in het ontstaan van de Joodse staat Israël. Met dat laatste is Isaac, ondanks zijn schijnbaar genuanceerde houding, zeker niet blij. Daar komt dan ook zijn ergste venijn aan de oppervlakte. De Palestijnen zouden meer dan om mooie antwoorden vragen, een boycot van Israël willen. Die boycot is er al in de vorm van de Boycot, Desinvesteringen en Sancties (BDS). Anders dan wat de BDS over zichzelf zegt en Munther Isaac over de Palestijnse houding, zijn beide beslist niet geweldloos. De organisatoren van de BDS wijzen stelselmatig het bestaansrecht van Israël als Joodse staat af en de vele zelfmoordaanslagen van Palestijnse terroristen zijn ronduit gruwelijk.

Het is, zeker vanuit de locatie èn positie van Munther Isaac, heel gemakkelijk om te beweren dat elk land van God zou zijn. De werkelijkheid heeft heel wat anders geleerd en gelet op zijn artikel in Trouw heeft ook Akkerman daar kennelijk geen boodschap aan.

 

 

vrijdag 15 december 2017

Kinderachtig gezeur over Hollandse maand bij Shufersal

 

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2017/12/15/kinderachtig-gezeur-hollandse-maand-shufersal/

 

Gilo zou een ‘illegale Israëlische nederzetting’ zijn

 

– Door Tjalling, –

 

Recent was het ‘Hollandse maand’ bij Shufersal, een grote Israëlische supermarktketen. De promotiemaand werd op een feestelijke en passende manier voorzien van afbeeldingen van grachtenpanden en bollenvelden, en het bekende Holland-logo, kortom ‘Holland in een Israëlische super’. De Hollandse week zal vast ook goed in de smaak zijn gevallen bij Israëlische Arabieren, veel van hen zijn dol op stroopwafels en nu konden ze die kopen. De promotiemaand viel helaas niet bij iedereen in de smaak.

 

Om te beginnen al niet bij het The Rights Forum. Dat was trouwens wel te verwachten. Dat Forum hakt altijd in op Israël, wat meestal neerkomt op venijnig gezeur. Zo ook nu weer. Boven een artikel op de site van TRF prijkt een foto van de Hollandse maand die genomen is in de Shufersal vestiging te Gilo, een Joods stadsdeel van Jeruzalem. De foto was bedoeld als bewijsmateriaal om daarmee een uitspraak van minister Zijlstra te kunnen weerleggen. Hij had in verband met de Hollandse maand gezegd dat ‘de Nederlandse ambassade heel zorgvuldig geweest was bij de activiteiten die zij heeft ondernomen. Die waren alleen toegespitst op de supermarkten in Israël’. Volgens TRF ligt Gilo niet in Israël, omdat men bij TRF schijnt te kunnen wat voor iedereen anders onmogelijk is, namelijk de enig juiste definitie van Israël te geven. Daaronder valt wat hen betreft Gilo kennelijk niet. De definitieve grenzen van Israël kunnen het beste worden vastgesteld als resultaat van rechtstreekse vredesonderhandelingen. Gilo is een wijk in het zuiden van Jeruzalem, waarvan de grond al voor WO2 door Joden was gekocht. Volgens het delingsplan van de VN zou het onderdeel worden van de aparte status van Jeruzalem, maar in 1948 werd het door Jordanië veroverd. In 1967 nam Israël het in, en voegde het bij de gemeente Jeruzalem. Vanaf 1971 werden er huizen gebouwd en werd het een Joodse wijk. Het staat nu al vast dat Gilo definitief bij Israël zal blijven in enig vredesakkoord, maar dat is nog niet officieel. Omdat dit nog steeds niet zo is kon de foto in de Shufershal vestiging te Gilo een welkome, en tegelijk hèèl kinderachtige, aanleiding zijn voor TRF om hun geschut tegen Israël maar weer eens in stelling te brengen.

 

Door de abjecte houding van TRF oprichter Dries van Agt jegens Israël, heeft hij zichzelf en zijn forum al behoorlijk gediskwalificeerd en wordt zelfs niet meer door elke Israëlicriticaster serieus genomen. Maar vanuit de Tweede Kamer was er ook kritiek op de Hollandse promotiemaand. SP-Kamerlid Sadet Karabulut had problemen met het feit dat de supermarktketen ook actief is in Israëlische nederzettingen, wat volgens haar in strijd is met het Nederlandse ontmoedigingsbeleid. Nu moest minister Zijlstra wel in actie komen en stuurde een brief aan de Tweede Kamer waarin hij verklaarde ‘dat Shufersal zelf de producten heeft gekozen en ook zelf verantwoordelijk is geweest voor de promotie en de distributie’. De ambassade heeft Shufersal geïnformeerd over het Nederlandse ontmoedigingsbeleid (het actief ontmoedigen van Nederlandse bedrijven om te investeren in Israëlische -bouw-projecten op de Westelijke Jordaanoever T.Tj). Het ontmoedigingsbeleid is echt iets anders dan een boycot tegen Israël. Er is immers geen handelsban. Bedrijven bepalen zelf welke activiteiten zij ontplooien en met welke partners zij samenwerken, met inachtneming van de OESO Richtlijnen. De problemen die Kamerlid Karabulut heeft, hebben dus te maken met het ontmoedigingsbeleid waarin de eindverantwoordelijkheid wordt gelaten aan bedrijven zelf.

 

De aanvankelijke uitspraak van minister Zijlstra m.b.t. de betrokkenheid van de ambassade was correct geformuleerd. De activiteit die de ambassade heeft ondernomen was het informeren van Shufershal over het ontmoedigingsbeleid en lijkt mij voldoende zorgvuldig. Als Kamerlid Karabulut verstandig is, of juister uitgedrukt geschikt voor haar functie, dan zal de brief van minister Zijlstra ook voor haar afdoende zijn geweest. Men kan zich echter in alle bochten wringen, links of rechtsom, op het begrip ‘Israël’ kan elk zinnig mens worden kapotgeschoten, want wat is Israël per definitie precies?

In Encyclio.nl maar liefst 14 definities van `Israël’ waarvan hier de eerste drie.

1: Israël zelfst.naamw. [land|land=Israël] een land in het Midden-Oosten gelegen aan de Middellandse Zee 

2: Israël ligt in het Midden-Oosten en grenst aan Libanon, Syrië, Jordanië, Egypte en de Palestijnse Autoriteit. Israël is een smal, langgerekt land en kent van west naar oost 3 landschappen: de kustvlakte, het westelijk bergland en de slenk van el Ghor…

3: Israël (Ivriet: Medinat Jisraeel, Arabisch: Dawlat Isra’il = Staat van Israël), is een republiek in het Midden-Oosten in het werelddeel Azië. De totale oppervlakte van Israël is officieel 20.770 km2, en het land is daarmee ongeveer half zo groot als Nederland. Dit is volgens de grenzen van 1949, dus exclusief de bezette gebieden en de Palestijn…

In dit verband zou dan de derde definitie van toepassing kunnen zijn; namelijk de staat van Israël volgens de (wapenstilstands)grenzen van 1949. Vervolgens is het interessant ook nog even uit te pluizen wat nu precies wordt bedoeld met ‘staat’. Hiervan geeft Encyclio.nl maar liefst 23, van elkaar verschillende, definities. Kortom, over definiëring van Israël bestaat geen eensluidendheid! Gaan de problemen van Karabulut tenminste nog ergens over, TRF kan inderdaad niks anders dan botweg inhakken op Israël.

Maar waarom nu al die kinderachtigheid rondom een Hollandse promotiemaand in een Israëlische supermarktketen? Omdat het in Israël is en dus om Israël gaat. Een land wat over de hele globe door zeer velen wordt beschouwd als een bezettingsmacht die machteloze Palestijnen onderdrukt. Of in elk geval de sterkste partij is bij een conflict wat zo snel mogelijk, hoe dan ook, zou moeten worden beëindigd. Eigenlijk zou je kunnen stellen dat de wereld geobsedeerd is door het Midden-Oosten-conflict, en de status en positie van de betrokken partijen. Een andere verklaring van die kinderachtige kinnesinne rondom een Hollandse promotiemaand bij een supermarktketen in een land, wat net als bijv. Nederland fouten maakt, heb ik niet.

Uit diezelfde geobsedeerdheid zal hoogstwaarschijnlijk ook de disproportionele verontwaardiging te verklaren zijn die uit grote delen van de wereld is gekomen op de recente aankondiging van president Trump om Jeruzalem te erkennen als hoofdstad van Israël. Hij loste zijn verkiezingsbelofte in en bekrachtigde daarmee ook een besluit wat al in 1995 door het Amerikaanse congres werd genomen. Jammer dat de Donald dit moest doen. Het zou beter zijn geweest wanneer ex president Bill Clinton of Barak Obama het destijds zou hebben bekrachtigd.

 

zaterdag 9 december 2017

Misleidende foto bij NOS bericht over Israëlische luchtaanval op Syrische legerbasis

 

 

- Door Tjalling. -

 

Op de site van de NOS verscheen afgelopen dinsdag een bericht over een Israëlische aanval op een legerbasis in de buurt van de Syrische hoofdstad Damascus, bij de plaats Jamraya.

Het bericht zelf noemt geen burgerslachtoffers, maar er werd daar aanvankelijk een foto bij geplaatst van een Syrische luchtaanval op de plaats Hamouria, waarop duidelijk een slachtoffer is te zien. Na actie van het CIDI is die foto weggehaald van de site van de NOS.

 

Het is goed dat het CIDI in actie is gekomen tegen deze misleidende berichtgeving van de NOS en zeker ook positief dat het resultaat heeft gehad.

Dit neemt echter niet weg dat hierover vragen blijven. Waarom plaatsen NOS-medewerkers een niet passende foto bij een actie van de Israëlische luchtmacht waarbij gèèn slachtoffers vielen? Was dat vanwege tijdsdruk, of – erger – om een eenzijdige zienswijze op het MO-conflict, van waaruit verantwoordelijke medewerkers van de NOS verslaggeving doen?

 

Het is zeker niet de eerste keer dat de NOS met een fout product kwam. In het recente verleden heeft men bijvoorbeeld bij het NOS Jeugdjournaal nog een ernstige blunder gemaakt door een reportage over kinderen in Gaza uit te zenden, die enkel was gebaseerd op informatie afkomstig van Save the Children.

Er zal qua verslaggeving van de NOS over het MO- conflict toch echt iets moeten veranderen, en dat is om verslaggeving te doen vanuit een reëlere visie op Israël. Gebeurt dat niet, dan zullen dergelijke ernstige fouten zich blijven herhalen.

 

 

maandag 27 november 2017

DENK moet in eigen huis orde op zaken stellen

 

 

Op afgelopen 23 november schreef CIDI directeur Hannah Luden een brief met daarin de wens uitgesproken “dat Denk anti-semitisme in eigen kring moet bestrijden voordat de partij anderen verdacht maakt”. Die brief is als opiniestuk gepubliceerd door het AD. De reactie van Denk liet niet lang op zich wachten. Op 25 november werd door het AD een opiniestuk van Denk gepubliceerd. Strekking daarvan was dat Denk elke vorm van discriminatie bestrijdt, maarrrrr zich niet de mond laat snoeren bij kritiek op het beleid van Israël:

“Wij zullen niet zwijgen over het intimideren en opsluiten van Palestijnse kinderen, het uitbreiden van illegale nederzettingen, het vernielen van gebouwen en de invloed van de lange arm van de Israëlische regering.”

 

Fijn dat Denk pretendeert elke vorm van discriminatie te bestrijden, maar ongelimiteerde kritiek en zeer onheuse kritiek op Israël van Denk is wel degelijk een vorm van discriminatie. Over een lange arm gesproken, horen we Denk over Erdogan? Die heeft werkelijk invloed op Turkse Nederlanders. En hoe zit het eigenlijk met het intimideren van christenen in moslimlanden? Intimideren is trouwens zacht uitgedrukt. Verder nog een aantal valse aantijgingen van Denk tegen het CIDI, zoals bijv. deze: Het CIDI zou op elke vorm van kritiek op de Israëlische regering het etiket antisemitisme plakken. In werkelijkheid is het CIDI uiterst zorgvuldig bij het hanteren van het begrip antisemitisme.

 

De reactie van Denk laat zien dat Hannah Luden groot gelijk had met haar brief.

Denk moet inzake zijn visie op discriminatie eerst maar eens grondig in eigen huis orde op zaken stellen.

 

Tjalling

 

 

woensdag 22 november 2017

Sigrid Kaag (3): tendentieuze kritiek en terechte zorgen (IMO)

 

 

http://www.israel-palestina.info/actueel/2017/11/22/sigrid-kaag-3-tendentieuze-kritiek-en-terechte-zorgen/

 

= IMO Blog = 

 

Vervolg op: Sigrid Kaag: topdiplomaat met Palestijnse banden (2)

 

Hij is even blijven liggen, maar ik wou nog enkele artikelen over minister Sigrid Kaag bespreken, waaronder het voorheen al genoemde persbericht van Likoed Nederland. In de voor Likoed kenmerkende stijl noemt men Kaag een ‘terroristenvereerder’, concludeert dat haar man mogelijk persoonlijk de hand in terreur heeft gehad (hij diende immers onder Arafat die opdracht gaf tot deze aanslagen), dat zij bewondering heeft voor terroristen omdat ze een foto van haarzelf en kinderen met Arafat in haar woonkamer heeft, dat ze goede banden heeft met terreurorganisaties (omdat ze zich in interviews geregeld op haar goede relatie met de sjiitische terreurorganisatie Hezbollah beroept). Zo gaan ze nog even door met hun zevenmijlslaarzen: ze heeft haar kinderen ‘pro-terreur’ opgevoed omdat haar dochter een keer “Marwan Barghouti for president” op Twitter had geliked. Ze heeft ‘de democratisch gekozen Israëlische premier Netanyahu’ onder meer “een racistische demagoog” en “geen vertegenwoordiger van vredelievende Israëli’s”’ genoemd, en heeft nauwelijks verbondenheid met Nederland o.a. omdat zij haar kinderen Palestijns noemt.

 

Deze vermenging van reële punten en halve waarheden, overgoten met een populistisch sausje, werd bij hoge uitzondering door de NRC opgepikt en gefileerd. Terecht schrijft Tom-Jan Meeus dat je geen goede banden met terreurorganisaties kunt ontlenen aan een foto of een opmerking in een interview, waar dat duidelijk anders was bedoeld. Een diplomaat onderhoudt immers met alle belangrijke partijen in een land of conflict goede banden, en zij moest destijds in Libanon toezien op naleving van resolutie 1701 tussen Israel en Hezbollah, en dan is het wel handig als je ook met Hezbollah kunt praten. En dat de like op Twitter van haar dochter erbij halen laag bij de grond is, temeer daar zij vlak ervoor twitterde „met pennen, woorden en intelligentie” te willen strijden voor Palestina. Dat ze haar kinderen Palestijns noemt was overigens in reactie op Palestijnse militanten in Libanon die ze stevig toesprak omdat ze niet naar haar wilden luisteren, en kun je dus ook niet buiten die context gebruiken als ‘argument’ om haar vaderlandsliefde of wat dan ook in twijfel te trekken.

 

Prikwater en blikjes cola

Dingen uit de context halen en vervolgens nergens bronnen vermelden, zodat nauwelijks is na te gaan waar het uitkomt, het is geen sterke beurt. Meeus viel het meest over wat ze zou hebben gezegd over Netanyahu. Probleem: ze heeft dat niet zelf gezegd maar haalde heel clever Israelische mensenrechtenorganisaties aan, die volgens haar (en Meeus) uiteraard de waarheid verkondigen, zoals in mijn vorige blog al beschreven. Likoed had beter eerlijk kunnen schrijven dat ze met instemming sprak over wat anderen zeiden, en dat ze Arafat vrijpleitte omdat de Palestijnen het zo zwaar hebben. Men had beter kunnen schrijven dat haar kinderen pro-Palestijns zijn en dat laten blijken op social media en via hun vrijwilligerswerk, en dat ze zelf, vroeger althans, ook vooral  oog  lijkt te hebben voor de Palestijnse kant. Dan hadden ze een punt gehad, en terechte zorgen geuit over de vraag of Kaags blik op het Midden-Oosten en Israel niet te zeer is gekleurd door haar man en het werk voor pro-Palestijnse organisaties als UNRWA. In zijn ijver Likoed af te serveren is Meeus overigens ook niet helemaal eerlijk: de foto van haar gezin met Arafat is ook volgens het onverdachte De Correspondent niet gelijk te stellen aan standaard foto’s met hoogwaardigheidsbekleders:

 

Die middag haalt Kaag prikwater en blikjes cola uit de koelkast. We zitten in haar ruime, lichte woonkamer in het centrum van Beiroet. De buffetkasten staan vol met foto’s van skivakanties en staatshoofden. De foto van haar en haar zoon met Yasser Arafat valt op. Ze is er nog jong, met een bob en felrode lippenstift en lacht hard, spontaan. Niet de geperfectioneerde glimlach van de foto’s met andere hoogwaardigheidsbekleders.

 

Zoals eerder geschreven liet ze zich in Buitenhof destijds bijzonder mild over hem uit. Hij kon er allemaal ook niks aan doen en moest een kans krijgen (die had hij toentertijd royaal gekregen en was in rap tempo bezig hem te verprutsen) en het lag allemaal uiteraard aan Israel. Als je tientallen jaren met een Palestijns politicus getrouwd bent (ook al is het een gematigde man zoals hij door verschillende mensen wordt omschreven), voor UNRWA hebt gewerkt, in Oost Jeruzalem woonde, en je 20 jaar geleden behoorlijk eenzijdig uitliet over het conflict, hoe groot is de kans dan dat je er nu objectief en evenwichtig tegenaan kijkt, met oog voor de grieven en argumenten van beide kanten, en het extremisme aan beide kanten? Die kans is volgens mij niet heel groot. Ik geloof zonder meer dat ze met de Israeli’s goed door een deur kan en ook vrienden in Israel heeft maar dat maakt je nog niet evenwichtig in je visie op het conflict. De zorgen uit Joodse en pro-Israel kring zijn dan ook zeer begrijpelijk, en moet je niet over een kam scheren met wat uit rechtse en populistische hoek komt.

Oud-ambassadeur

Overigens zijn er ook verschillende opvallend milde stemmen uit pro-Israel hoek, zoals van voormalig ambassadeur Haim Divon, die zowel Kaag als haar man niet als anti-Israel heeft ervaren:

 

Ik heb hem ervaren als een gematigde Palestijn, ook hij geloofde in co-existentie. Hij heeft zich daar zeer voor ingezet. (…)

Ik heb nooit het idee gehad dat ze in professioneel opzicht anti-Israël was. Ze was haar werk wel zeer toegedaan, zette zich enorm in. Ook privé ontwikkelde zich een relatie, we hebben contact gehad, dat was er ook tussen hun en onze kinderen. Wie haar werk aangaande de verwijdering van Syrische wapens heeft gevolgd, weet dat ze heel hard werkte. Ik heb haar altijd zeer gewaardeerd.

 

Een (ex-)ambassadeur laat zich doorgaans diplomatiek uit, dat is immers zijn vak, maar hier spreekt hij uit persoonlijke ervaring. De wereld is niet zwart-wit, en Kaags achtergrond en houding hoeven geen probleem te zijn voor de relaties met Israel. Wel verwacht ik dat ze Israelkritisch beleid voorstaat zoals de labeling van producten of het demotiveren van bedrijven om zaken te doen met bedrijven in Israel die op de een of andere, vaak indirecte, manier ook zijn verbonden aan de nederzettingen (bijvoorbeeld omdat ze daar ook diensten leveren). De afgelopen jaren kregen felle Israelcritici wat dit betreft steeds meer voet aan de grond, waardoor soms waardevolle samenwerkingsprojecten werden stopgezet, zoals van Royal Haskoning met het Israelische waterbedrijf. Of ze hier veel in kan doen is echter zeer de vraag, omdat ze onder Halbe Zijlstra staat en omdat de meningen in de coalitie erg uiteenlopen.  Overigens heeft Zijlstra afgelopen donderdag nog gezegd dat de regering Palestina niet eenzijdig gaat erkennen. Volgens hem brengt het ‘separaat erkennen van de Palestijnse staat de tweestatenoplossing juist verder weg’, aldus het CIDI. Bert Koenders, de vorige minister van Buitenlandse zaken, dacht hier anders over.

 

Vragen over Anis Al Qaq

Ook Leon de Winter kwam, het zal niet echt verbazen, met stevige kritiek op Sigrid Kaag, of eigenlijk vooral op haar man, Anis Al Qaq. Maar waar Likoed en sommige anderen nogal op de populistische toer gaan en zaken uit hun verband rukken om een beeld neer te zetten van een minister wiens hart meer in de Arabische wereld ligt dan in Nederland, komt hij met feiten, verontrustende feiten. In het hem kenmerkende proza (‘Yasser Arafat, de hoofdman van een Levantijnse roversbende’) schetst hij de omvang van de corruptie onder Arafat, ook en juist op het ministerie waar Kaags man onderminister was:

 

In dat rapport werden namen genoemd, een unicum in de Palestijnse maatschappij. De volgende zaken kwamen onder meer naar boven in het rapport: misgebruik van overheidsgeld door de minister van Planning en Internationale Coöperatie; uitzonderlijk grote vergoedingen voor huur, salarissen, reizen bij opnieuw de minister van Planning en Internationale Coöperatie; ’niet-competatieve’ zakentransacties die tot verhoogde kosten leidden bij, alweer, het Ministerie van Planning en Internationale Coöperatie.

Dit rapport was nota bene opgesteld door Al Qaq, dus hij moet er alles van geweten hebben:

Hij gaf zelf de onderminister van dat notoir corrupte Ministerie van Planning en Internationale Coöperatie opdracht de corruptie in Gaza te onderzoeken. Die onderminister maakte het zinloze rapport en werd later door Arafat benoemd tot vertegenwoordiger van de Palestijnse Autoriteit in Zwitserland, waar, niet ver van de hoofdvestiging van Banque Lombard Odier & Cie, zoveel organisaties van de Verenigde Naties zijn gevestigd met een bloedhekel aan Israël.

Met het rapport werd niks gedaan, aldus De Winter. Niet door de PA en Arafat, en niet door de EU en andere landen en internationale organisaties. Men bleef de PA steunen, en de corruptie ging door. Wel werd Al Qaq overgeplaatst naar Zwitserland. Misschien wist hij inmiddels iets teveel en was wat al te ijverig geweest in zijn onderzoek naar de corruptie? Leon de Winter meent echter dat hij er zelf wellicht ook aan heeft meegedaan en niet beter is dan de rest:

Als al-Qaq schoon is, is hij schoon, en dan is hij gelukkig die ene uitzondering. Maar als hij vuil is, heeft het Nederlandse volk het recht dat te weten, ongeacht het geklaag van NRC-Handelsblad dat de man van Sigrid Kaag er niet toe doet. (…)

Ik vind dat hij er wel toe doet. Wat zouden we ervan vinden als de minister van Justitie getrouwd was met een lid van een criminele organisatie? Via de VN, de EU of direct, gaat Sigrid Kaag als minister van Ontwikkelingssamenwerking miljoenen Nederlands belastinggeld overmaken naar de Palestijnse Autoriteit, waarmee haar man, tegenwoordig als activist en NGO-consultant, intense banden heeft. Dat zij dat doet, lijkt me – laat ik het voorzichtig zeggen – nogal ongemakkelijk.

 

Deze vergelijking is wat sterk aangezet, maar ook bij mij roept een en ander wel vragen op, zij het niet precies dezelfde als De Winter heeft. Al Qaq diende acht jaar in de regering van Arafat. Het lijkt onlogisch dat hij al die tijd schone handen heeft gehouden terwijl de corruptie welig tierde, en Arafat miljarden aan buitenlands donorgeld verduisterde. Maar wellicht was hij een van de weinigen die dit wel intern aankaartte en zo probeerde te veranderen? Vergelijkbare vragen kunnen gesteld worden over Arafats steun voor geweld en aan zelfmoordterroristen. Het lijkt onwaarschijnlijk dat iemand op zo’n hoge positie daar niet vanaf heeft geweten. Als Al Qaq werkelijk zo gematigd is als bijvoorbeeld Haim Divon hem beschrijft, dan moet hij daar zeker moeite mee hebben gehad. Misschien was hij ook hierin idealistisch en hoopte Arafat te beïnvloeden? Of wilde op zijn minst op zijn eigen departement goed werk doen voor de Palestijnen, juist om radicalisering tegen te gaan? Het zou kunnen, maar daar is verder niks over bekend. Het kan ook zijn dat hij, zoals wel meer Palestijnen, met twee monden sprak: een gematigd geluid naar buiten toe maar ondertussen niet tegen het ‘gewelddadige verzet’ tegen de bezetting, zoals aanslagen door Palestijnen vaak worden aangeduid.

Het zou interessant zijn meer te weten te komen over zijn drijfveren, rol als onderminister en visie op het conflict, maar het lijkt verder eigenlijk niemand te interesseren wat vroegere (ex-)ministers onder Arafat dachten en in hoeverre zij medeplichtig waren aan de wandaden van Arafat. Die hele wandaden interesseren alleen een groepje ‘ultrazionisten’ en ‘rechtse populisten’ die alles wat uit Arabische hoek komt en verdacht is aangrijpen om hun afkeer van moslims en Arabieren te rechtvaardigen, zo lijkt het.

Grachtengordelaars

Waarom zijn weldenkende ‘gutmenschen’ en grachtengordelaars daar niet in geïnteresseerd? Omdat ze alleen of op zijn minst voornamelijk de bezetting zien als probleem, precies zoals Kaag het 21 jaar geleden in Buitenhof met grote welbespraaktheid verwoordde. Tegenover haar zat een in de ogen van de meeste mensen waarschijnlijk nogal hysterisch aandoende religieuze vrouw die de zogenaamde ‘groot-Israel visie’ verdedigde. Ze leek vooral als illustratie te dienen om duidelijk te maken dat het probleem lastig op te lossen is. Was iedereen maar zo weldenkend als mevrouw Kaag, zullen de grachtengordelaars en weldenkers van toen gedacht hebben. Dan was het probleem zo opgelost.

In 21 jaar is er in sommige opzichten niet veel veranderd. Net als toen zitten de religieuze fanaten aan beide kanten, en heeft juist het Palestijnse terrorisme het nationalisme in Israel aangewakkerd, en net als toen is er in de media vooral oog voor de extremisten aan Israels kant. Wat Al Qaq deed boeit buiten het ‘ziowereldje’ geen hond, en het ongenoegen over en wantrouwen tegen Kaag wordt vooral gezien als bewijs van extremisme in dit wereldje. Jammer. Ik hoop nog eens een interessant interview met Al Qaq te lezen, met een interessant inkijkje in de regering Arafat en misschien ook interessante inzichten over het falen van het vredesproces. Rest me nog te zeggen dat Kaag natuurlijk geheel zelfstandig denkt en dat zelfs als haar man indertijd ‘fout’ zou hebben gezeten, dat niks zegt over haar capaciteiten. Het enige punt wat dan relevant is, is de door De Winter benoemde belangenverstrengeling.

Ratna Pelle